Waar je zwemt op een eiland met bijna geen zand: geïmporteerde stranden, zwarte kiezels, lavapoelen en gemeentelijke lido's.
De Azoren zijn vulkanische eilanden, dus de kust bestaat uit kliffen en rotsblokken in plaats van zand. Wat ze in plaats daarvan hebben, zijn drie soorten zwemplekken, en welke je kiest bepaalt je middag: baaien met zwart vulkanisch zand, natuurlijke zwembaden die de Atlantische Oceaan vult en ververst, en aangelegde zeewaterbaden met trappen de open zee in. Een kust die op de deining ligt, gaat vaak dicht; de beschutte kant van hetzelfde eiland is op dezelfde dag kalm.
Een kilometer licht zand in de baai onder Almagreira, en het langste strand van de Azoren.
Het zand is hier geelwit omdat het fijngemalen kalksteen is uit het carbonaatgesteente rond de baai, en dat maakt Praia Formosa anders dan elk ander strand in de archipel – alle andere stranden op de Azoren bestaan uit zwart of grijs vulkanisch gruis. Het water loopt geleidelijk af en blijft tot ver uit de kust helder, en op de punt aan de westkant staat het zestiende-eeuwse fort São João Baptista. Elk jaar in augustus neemt het festival Maré de Agosto het strand en het veld erachter over.
Goed om te weten: Twee wandelingen van het eiland eindigen hier: de PR05SMA langs de zuidkust vanuit Vila do Porto en de PR06SMA over de Pico Alto, dus de parkeerplaats is meteen ook een beginpunt van wandelroutes.
Een halfronde baai met licht zand aan de zuidkust, alleen te voet of per boot te bereiken.
Prainha heeft hetzelfde kalkzand als Praia Formosa een kilometer verder naar het oosten, geërodeerd uit het carbonaatgesteente van de eigen klif, en in die klif zit een fossiellaag die zo belangrijk is dat de baai deel uitmaakt van het natuurmonument Pedreira do Campo, Figueiral en Prainha. Er is geen weg: over land kom je er alleen via de PR05SMA, die hier naar zee afdaalt en daarna de kust volgt over een stuk met een vaste kabel. Er is niets – geen strandwacht, geen water, geen schaduw.
Goed om te weten: Het register geeft een bewegwijzerd alternatief landinwaarts rond dit stuk, en bij ruw weer is dat degene die je moet nemen; de baai zelf is geen plek om door zuidelijke deining overvallen te worden.
Het tweede strand met licht zand van het eiland, aan de voet van een baai vol wijnterrassen.
De Baía de São Lourenço is een beschermd landschap en ziet er ook zo uit: een natuurlijk amfitheater van wijngaardommuringen van droge stapelmuren die in trappen naar het water aflopen, met het zand in het midden en natuurlijke rotspoelen aan beide uiteinden. De baai ligt op het oosten, waardoor het bij de gangbare westenwind kalm is en woelig als de wind draait. De weg erheen komt in haarspeldbochten langs de zijkant van het amfitheater omlaag, en de parkeerplaatsen liggen boven op de terrassen in plaats van bij het zand.
Goed om te weten: De afdaling en de klim terug zijn allebei steil – trek tijd uit voor de weg omhoog, of kom omlaag via de PR06SMA en laat je terugbrengen.
Een getijdenbad onder de kliffen op de oostpunt van het eiland, onder de wijnterrassen van Maia.
Maia is de laatste plek aan de weg naar het oosten en het bad is de reden om te gaan: stil, helder water dat in de rots blijft staan aan de voet van een klif die tot bovenaan is bewerkt met wijnterrassen van droge stapelmuren. De regionale weg eindigt bij de zwemplek zelf, dus er is geen echte parkeerplaats en auto's staan langs de weg. In het gehucht erboven zijn twee wijnpersen uit 1579 bewaard gebleven.
Goed om te weten: Bij deining uit het oosten ligt het onbeschut, en de wandeling omlaag vanuit Santo Espírito – de PR04SMA, anderhalf uur – is de mooiere manier om aan te komen.
Een zeewaterbad naast het vissershaventje in de baai waar de geschiedenis van Santa Maria begint.
Anjos is een bad en een zwemplatform dat in de rots naast de haven is gebouwd, beschut genoeg om er te zwemmen als dat aan de open kust niet kan. De kapel erboven geldt als het oudste christelijke gebouw van de Azoren, en Columbus zou hier aan land zijn gegaan op de terugweg van zijn eerste oversteek in 1493 – het standbeeld op het plein is van hem. De baai ligt aan de noordkant van het eiland open naar de Atlantische Oceaan, dus bij noordelijke deining gaat het dicht.
Goed om te weten: De kustwandeling PR01SMA vanaf Bananeiras eindigt in het dorp, waardoor het bad de logische afsluiting van de ochtend is.
Voorzieningen en toezicht door strandwachten volgen het gemeentelijke badseizoen, dat ongeveer van mei tot oktober loopt en per gemeente verschilt. Een rode vlag is een afsluiting, geen waarschuwing: het betekent dat de zee meer is dan de strandwachten aankunnen.
